Η πτώση του ΠΑΣΟΚ και η πολιτική ανωμαλία.

Η πτώση του ΠΑΣΟΚ και η πολιτική ανωμαλία.

Τo βίντεοκλιπ «Έξταση» (µε τη συγκεκριµένη ορθογραφία) ξεκινάει µε εικόνες από κρεµάλες, έξω από τη Βουλή. Συνεχίζει µε µούντζες από το πλήθος, από την οπτική γωνία των «Αγανακτισµένων». Ως µουσικόκοµµάτι είναι έξοχο, το στήσιµο καλλιτεχνικό και τα πρόσωπα των «ράπερ» µοιάζουν να προέρχονται από τη λαϊκή τάξη. ∆εν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ξένα βίντεοκλιπ, µε τη διαφορά ότι οι εικόνες είναι αληθινές και όχιστηµένεςγιατιςανάγκεςτουτραγουδιού. Ως προς το περιεχόµενο τώρα: Τα λόγια είναι άκρως προβοκατόρικα (προκλητικά). Με εικόνες από µολότοφ στο Σύνταγµα, φωτιέςστην Πατησίων, µάχες µεταξύ αστυνοµικών και κουκουλοφόρων, ακούµε το ρεφρέν:

Θα βάλουµε βόµβα
και θα ανατινάξουµε τη Βουλή
και µέσα τους τριακόσιους θα κάψουµε
Θα βγούµε στους δρόµους
και θα τα σπάσουµε
µήπως έτσι χαµπαριάσουνε και έτσι αλλάξουνε

Θα κάνουµε ανταρσία και σκάσει η αλητεία
και η Ελλάς θα γίνει Γαλλία µε τόση βία

Κάψτε τα όλα να ξεβροµίσει η κοινωνία θέλω να δω νεκρό τον κάθε πολιτικό επίθεση σε όσους κάθονται
στα σαλόνια… µε καδρόνια

Αν αυτό το είχα ακούσει το 2008, θα ξαφνιαζόµουν. «Ακραίο», θα έλεγα, θέλουν να πουλήσουν δίσκους µε τροµολαγνεία και µε τη µαγκιά του δρόµου, να αποκτήσουν αυτό που λένε στ’ αγγλικά «street credibility» (πίστωση γνησιότητας – που έρχεται από το κίνηµα του δρόµου). Χρησιµοποιώ την αµερικάνικη έκφραση, γιατί σ’ αυτήν τηγλώσσαπρωτοξεκίνησετοµουσικόείδος της ραπ. Το συγκεκριµένο κοµµάτιτο άκουσα για πρώτη φορά την ηµέρα της δολοφονίας του Πέτρου Φύσσα, γνωστού µε το καλλιτεχνικό όνοµα Κillah P και, ως καλλιτέχνη, του βγάζω το καπέλο. Πολύ νωρίτερα, το 2010, ένα λιγότερο βίαιο τραγούδι των «Going Through», το «Καληµέρα Ελλάδα!», έγινε γνωστό στο πανελλήνιο. Το τραγούδι ειρωνευόταν τις παρελάσεις, τα αυθαίρετα και τους Έλληνες που στέλνουν τα χρήµατά τους στην Ελβετία.

«Πάψε να µε παιδεύεις και να µε κοροϊδεύεις και τα όνειρά µου Ελλάδα» πάει το ρεφρέν.  Λιγότερο βίαιο, αλλά εξίσου τσουχτερό και ενάντια στο «κατεστηµένο».
Επιστρέφοντας στα λόγια του πρώτου τραγουδιού, εκείνο που ξαφνιάζει δεν είναι οι προτροπές στη βία κατά του συστήµατος, αλλά το πόσο µοιάζει σε ύφος και λεξιλόγιο
µε τα (ειδησεογραφικά) δελτία των οκτώ, πρινδυοχρόνια. Πόσεςφορές, κατάτηδιάρ- κεια των ετών 2010 και 2011, η προτροπή απότουςκυρίαρχους«παίκτες» των δελτίων των οκτώ ήταν παρόµοια σε ύφος µε εκείνο τουπαρα πάνω

βίντεοκλιπ:«Κάψτε τη Βουλή!» Ποιος δεν θυµάται την προσπάθεια να περικυκλωθεί η Βουλή, να µπούνε και µέσα στη Βουλή, έτσι ώστε να δοθεί το «αντιµνηµονιακό» µήνυµα, ανατρέποντας τη λειτουργία της δηµοκρατίας µέσα στο ίδιο το ναό της; Αντί, λοιπόν, να αναζητηθούν οι πραγµατικές αιτίες για την κρίση, αντί µε ειλικρίνεια ως κοινωνία (και ιδιαίτερα τα ΜΜΕ) να αντικρύσουµε βασικές αλήθειες ψάξαµε να τα φορτώσουµε κάπου. Πού; Στο πιο δηµοκρατικό και αντιπροσωπευτικό θεσµό της χώρας. Το κοινοβούλιο.
Κεντρική ιδέα, που φαίνεται ότι πέρασε και στο«δρόµο», είναι ότι για όλαφταίνε οι πολιτικοί και, περισσότερο απ’ όλα, φταίει το ΠΑΣΟΚ… Το ΠΑΣΟΚ, για όλα τα προβλήµατα της σύγχρονης Ελλάδας, ξεκινώντας από τον Ανδρέα…

Βόλεψε πολλές πλευρές. Η παραδοσιακή δεξιά έκανε τα στραβά µάτια ή έκλεινε το µάτι στις ακραίες αυτές αντιδράσεις. Αφού απευθύνονταν στην τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Η παραδοσιακή αριστερά, µε ελάχιστες εξαιρέσεις, ανεχόταν ή προέτρεπε σε δράσεις ακραίες. Επαναστατικώ δικαίω.
Κατεστηµένα συµφέροντα κάθε άλλο παρά ήθελαν ένα ισχυρό µεταρρυθµιστικό ΠΑΣΟΚ που είχε αποφασίσει να ξεκαθαρίσει τον κόπρο του αυγείου.
Τα εσωτερικά χτυπήµατα δεν ήταν κι αυτά λίγα.

Με µιντιακά χτυπήµατα σε καθηµερινή βάση, υπό το αβάσταχτο βάρος του µνηµονίου, µε βοήθεια και από µέσα από το κόµµα, το ΠΑΣΟΚ, εν τέλει, δεν άντεξε και διαλύθηκε. Η πτώση ενός µεγάλου κόµµατος από το 43% στο 8% σχολιάζεται από το ίδιο το µιντιακό σύστηµα ως νίκη έναντι του µνηµονίου, ως τέλος εποχής, ως µια κατάκτηση της δηµοκρατίας µάλιστα. Ακόµη και σήµερα, η πτώση αυτή σχολιάζεται µε ειρωνικά σχόλια του τύπου «καληµέρα σύντροφοι, πόσοι είσαστε; Χωράτε σε ένα δωµάτιο πια;».

Φυσικά, όσοι είχαν αντίπασοκικό ή και αντίπαπανδρεϊκό µένος, αλλά δεν το εξέφραζαν, βρήκαν την ευκαιρία να πέσουν πάνω στο πτώµα και, µε επίσηµη κάλυψη πλέον από το σύστηµα, να βγάλουν την χολή τους. Όλα τα κόµµατα µαζί έπεσαν σαν τις ύαινες να κατασπαράξουν ότι είχε αποµείνει από το ΠΑΣΟΚ, επειδή ήταν ο µόνιµος πολιτικός εχθρός. Ήταν ένας «εχθρός», µε τον οποίο τόσα χρόνια δεν µπορούσαν να τα βάλουν. Και, φυσικά, όταν κάποιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ προπηλακιζόταν, το µιντιακό σύστηµα δικαιολογούσε το «πλήθος». ∆εν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τους πολιτικούς, που άλλωστε «έφταιγαν για όλα». Σχεδόν κάθε βράδυ, υπήρχε µια υπέρµετρη χαρά, που συνοδευόταν από τηλεοπτικά πλάνα και σχόλια του τύπου:
«Μόνο ντοµάτες του πέταξαν; Μόνο γιαούρτι;».

Την ίδια στιγµή, τα κόµµατα ζητούσαν λαϊκά δικαστήρια στο Σύνταγµα, να πέσουν κεφάλια και να ανεβούν κρεµάλες. Ο Αλαβάνος ζητούσε να γίνει το Σύνταγµα Πλατεία Ταχρίρ, ο Τσίπρας παροµοίαζε τον Γιώργο Παπανδρέου µε τον Πινοσέτ και οι περισσότεροι µιλούσαν για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, αποκαλώντας τους προδότες και Γερµανοτσολιάδες.
Όµως, είτε το θέλουµε είτε όχι, το ΠΑΣΟΚ ήταν το µεγάλο όχηµα της αλλαγής τα τελευταία 40 χρόνια. Πέραν αυτού, το ΠΑΣΟΚ ήταν η εγγύηση της οµαλότητας, αλλά και η πρόσφατη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ φορέας ριζοσπαστικών δηµοκρατικών αλλαγών που τάραξαν τα νερά διαφόρων κατεστηµένων.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα τώρα που δεν υπάρχει πια µεγάλο ΠΑΣΟΚ. Και η οµα- λότητα διακυβεύεται κι οι µεγάλες µεταρρυθµίσεις έχουν µπει στον πάγο. Στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε η µάζα των κεντρώων και προοδευτικών ανθρώπων, αλλά και φτωχοί αγρότες, σηµαντικό µέρος της εργατικής τάξης, αλλά και της µεσαίας τάξης, που αισθανόταν ότι το ΠΑΣΟΚ εξέφραζε τα συµφέροντά της.
Το πόσο απήχηση είχε το ΠΑΣΟΚ φαίνεται από τη συνέχεια της αφήγησης. Ο Τσίπρας αντιγράφει συνειδητά τον Ανδρέα – σε πρόσφατη οµιλία του, στο Σύνταγµα, είπε ότι οι σηµαντικές στιγµές της σύγχρονης ιστορίας ήταν το 1965 (πτώση Γεωργίου Παπανδρέου), αλλά και η νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981! Όµως, όπως αναφέρει ένας µπλόγκερ για τη µιµητική αυτή προσπάθεια του Τσίπρα να γίνει ο «Ανδρέας της σηµερινής εποχής»: «Το εργοστάσιο µόνο έναν έβγαλε!».

Από την άλλη, η Χρυσή Αυγή, κόµµαπουθα πρέπει πια να απορρίψουν την αίτησή του να συµµετάσχει στις επόµενες εκλογές οι δικαστές που έχουν την ευθύνη να κρίνουν το «συνταγµατικό τόξο», έχει ως κεντρικό σλόγκαν το κυρίαρχο σύνθηµατου Ανδρέα, το 1966-1967: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!» Αν είναι δυνατόν; Είναι! Από τη στιγµή που όλοι χοροπηδάνε πάνω στον τάφο του Ανδρέα, µε συνειδητή στήριξη του κεντρικού συστήµατος εξουσίας και των µίντια, δεν πρέπει να µας ξαφνιάσει το γεγονός ότι όλοι µετατράπηκαν σε τυµ- βωρύχους. Σεπρόσφατηοµιλίατου, οπρό- εδρος των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», που παλιότερα υποστήριζε ότι ο Ανδρέας ήταν οαρχηγόςτης 17ης Νοέµβρη, κάλεσεανοι- κτά τους ψηφοφόρους του «γνήσιου και πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» να τον στηρίξουν. Το ΠΑΣΟΚ, όπωςτογνωρίσαµε, δεν υπάρχει πια. Μαζί µε τη διάλυσή του, διαλύθηκε και το κεντρικό πολιτικό σύστηµα. Σήµερα, κανένα κόµµα δεν έχει υπεροχή. Η Χρυσή Αυγή τρύπωσε µέσα στην αναµπουµπούλα. ∆υστυχώς, από έρευνες, φαίνεται ότι έχουν βρε ικαταφύγιο εκεί αρκετοί «πασοκτζήδες» για να χρησιµοποιήσουµε τη λαϊκή έκφραση. Από την άλλη, είναι γνωστή πια η αγαπηµένη σχέση αρκετών πρώην πασόκων µε το κόµµα του ΣΥΡΙΖΑ. Τα φαινόµενα βίας, λένε ορισµένοι, είναι φυσικό αποτέλεσµα του µνηµονίου. Άλλοι παροµοιάζουν την άνοδο της Χρυσής Αυγής
µε τη Γερµανία της δεκαετίας του 1930.

∆ιαφωνώ και µε τα δυο επιχειρήµατα. Αντίστοιχη άνοδο βίας δεν έχουµε δει ούτε στην Πορτογαλία, ούτε στην Ιρλανδία, δυο άλλες χώρες µε Μνηµόνια, όπως και δεν έχουµε δει ούτε ναζιστικά κόµµατα να ανεβαίνουν εκεί.

Έφταιξαν πολλά, για να φτάσουµε δω που φτάσαµε. Έφταιξαν πολλά, για να δούµε τη στυγνή δολοφονία ενός καλλιτέχνη, ενός ελεύθερου πολίτη, ενός άνδραπουείχετοθάρροςναπροστατεύσει τις γυναίκες της παρέας του από τον όχλο, µε αποτέλεσµα να µείνει στους δρόµους ανυπεράσπιστος.
Όπως έγραψε ένας αναλυτής, o Θόδωρος Τσίκας, “Είναι σίγουρο ότι η κρίση δηµιουργεί πιο γόνιµο έδαφος για τις αντιλήψεις και τις πρακτικές της ακροδεξιάς. ∆εν µπορούµε, όµως, να οδηγηθούµε εύκολα στην εκτίµηση ότι η κρίση οδηγεί απευθείας στην ανάπτυξη του ρατσισµού και της Χρυσής Αυγής”.

Τα φαινόµενα βίας δεν γεννήθηκαν αποκλειστικά από το Μνηµόνιο. Το 2008 δεν είχαµε Μνηµόνιο, αλλά κάηκε η Αθήνα. Από κάποιο σηµείο και µετά, κάθε µορφή βίας προβαλλόταν από τα µίντια αντί να χτυπηθεί, αποδυναµώνοντας συγχρόνως την εµπιστοσύνη του πολίτη για τη δηµο- κρατία. Τώρα ζητάµε να εναντιωθεί η Βουλή κατά της Χρυσής Αυγής, µετά από τόσα σφυροκοπήµατα.
∆υστυχώς, το τέλος του ΠΑΣΟΚ συνοδεύεται από µια µεγάλη τρύπα στο κέντρο του πολιτικού συστήµατος, µια τρύπα που αιωρείται και πλανάται σαν το φάντασµα του Μαρξ πάνω από τον καπιταλισµό. Το ΠΑΣΟΚ λειτούργησε ως εγγύηση της πολιτικής οµαλότητας στον τόπο. Το µεγάλο προοδευτικό κόµµα διαλύθηκε και τα ιµάτιά του µοιράστηκαν στα πολιτικά άκρα, τα οποία φούσκωσαν και έτσι
παραµορφώθηκε η κοινωνία. Το µεγάλο ερώτηµα είναι αν και πότε θα βρεθεί το πολιτικο- κοινωνικό κίνηµα – όχηµα, που θα πάρει τη θέση του και θα εκφράσει τις ανάγκες της πλειοψηφίας.

Leave a Reply